प्रगती आणि विकासाला स्वतःच्या काही मर्यादा असतात. एखादा विषय कोणत्याही प्रमाणात विकसित होऊ शकतो परंतु त्याच्या विकासाच्या काही मर्यादा असतात तसेच त्याचा मार्ग ठरवतात आणि त्याचे अनुसरण करणे आवश्यक असते. खरंच, शारीरिक शिक्षण आणि खेळाचा प्रसार व विकास होण्याची गरज आहे परंतु त्यासाठी काय योग्य आहे आणि काय अयोग्य आहे हे समझणे फार गरजेचे आहे . शारीरिक शिक्षणातील नीतिमत्तेचे पूर्णतः आणि जवाबदारी ने पालन करायला पाहिजे. आजकाल शारीरिक शिक्षण आणि खेळ हा एक उद्योग बनला आहे, लोक खेळात पैसे गुंतवतात आणि म्हणूनच खेळाचे बाजारीकरण झाले दिसून येत आहे.
आता प्रश्न असा आहे की नीतिमत्ता या शब्दाचा खरा अर्थ काय असू शकतो ? नीतिमत्ता हे नैतिकतेचे शास्त्र आहे, म्हणजेच ते नैतिकतेशी संबंधित असते. योग्य काय आहे आणि अयोग्य काय आहे ? कसे वागावे, या वर व्यावहारिक शिफारसी देते. वर्तमाणतील खेळ खूप स्पर्धात्मक झालेले आहे असे दिसून येतो आणि शारीरिक शिक्षणाच्या व्यावसायिकांसाठी हे गरजेचे आहे की त्यांचे निर्णय क्रीडा आणि शारीरिक शिक्षणावर परिणाम करू शकतात.
नीतिमत्ता ही एक मार्गदर्शक तत्व आहे आणि त्याचे पालन करणे अनिवार्य असते, म्हणजेच चूक की बरोबर हे समझून घेणे महत्वाचे असते. शारीरिक शिक्षण व्यावसायिकाला खेळाडूच्या उन्नतीसाठी, दर्जा उंचावण्यासाठी आणि स्वतःला समर्पित करण्यासाठी काम करावे लागते. येथे नीतिमत्ता विचारात घेतली जाते. जर एखादा व्यावसायिक सेवा देत असेल आणि स्वतःच्या आवडीचा त्याग करत असेल, परंतु तो खरोखरच खेळाडूंची काळजी घेत आहे की नाही, तो योग्य रीतीने आणि मर्यादेत काम करतो की नाही, हे जाणुनू घेणे आवश्यक आहे.
शारीरिक शिक्षण आणि क्रीडा क्षेत्रात अनेक नियम आणि कायदे आहेत. एखादा व्यवसाइकाला खेळाचे पालन करणे आवयशयक असते. प्रशिक्षक हा खेळाडूंच्या खेळ कौशल्यावर विशेष भर देतो आणि खेळाडूना येणाऱ्या समस्यांचे निराकरण करतो. खेळाडूंच्या विकासा होण्या करिता सदैव तत्पर असतो आणि पुडील येणाऱ्या अडचणीला समोर जातो आणि हे त्याचे नैतिक कर्तव्य आहे.
उदाहरणार्थ खेळांमध्ये सराव करताना खेळाडूला जर दुखापत झाली असता त्याचे प्राथमिक उपचार करणे व त्या बद्दल माहिती देणे आवश्यक असते आणि ही त्याची नैतिक जवाबदारी आहे.